MISCHA!

We spraken over het inkleuren van de herinneringen uit je jeugd, haar missie om kinderen te besmetten met haar leesplezier en we luisterden naar Jim Croce en Jacques Brel.

We spraken over de mensen die niet meedoen, die er net buiten vallen. Een groep die hem intrigeert, omdat hij zichzelf erin herkent. Daarnaast: wat is een waardig afscheid?

Bruggen bouwen tussen de verschillende culturen, dat doet ze in een theaterwereld die wel een frisse wind kan gebruiken. En ondertussen blijft ze uitleggen, totdat er geen vragen meer zijn.

We spraken over zijn jeugd, over het omgaan met verlies, met tegenslag. We luisterden naar het prachtige 'Ik neem de tijd' van Peter Blanker en we realiseerden ons dat de tijd inderdaad onze grootste vriend is.

Luister naar deze aflevering als je wilt weten hoe we de loonkloof tussen mannen en vrouwen kunnen dichten én als je praktische tips wilt krijgen voor je volgende salarisonderhandeling: 'doe als Rutte!'

Hoe weet je wie er hulp nodig hebben, wat voor hulp dat moet zijn en op welke manier die hulp er komt? Oftewel, de kunst van het goeddoen. Daarnaast bespraken we zijn geloof in de voorvaderen en de momenten in zijn leven waarop hij hulp kon gebruiken, maar het liever zélf oploste.

Gelijke kansen creëren betekent ongelijk investeren. Weet hij uit eigen ervaring en hij ziet het in de klas - een minimaatschappij - die hij lesgeeft. We spraken over gezien worden, over het delen van pijn en het delen van heling.

We spraken over de neiging van de overheid om de randen van de wet op te zoeken en het gebrek aan visie en politieke moed. Over idealisme (onverminderd), een dierwaardige veehouderij (wat is dierwaardig?) en een boodschap van Jesse Klaver!

Voor het eerst staat hij alleen op het toneel en het voelt als een afscheid. We spraken over zijn dromen, zijn liefdes en het gemis van dat ene gesprek met zijn ouders.

Ze noemt zichzelf een discofeminist en ja dat is net zo vrolijk als het klinkt. We spraken over de male en vooral over de female gaze en over haar liefde voor kunst.

Dat coming-of-age gebeuren, dat is ze nu wel zat. Ze wil meer praten over de dingen die om ons heen gebeuren. Tegelijkertijd weet ze: hoe persoonlijker, hoe universeler. En we bespreken voor de aller aller allerlaatste keer of mannen nu wel of niet grappiger zijn dan vrouwen.

Wat de grootste uitdaging is als politicus? Iets wat eigenlijk het makkelijkste zou moeten zijn, namelijk jezelf blijven. We spraken over de asielwet, over de jeugdzorg, TikTok en de toeslagenaffaire, die hij vanuit twee verschillende kanten aanschouwde: als advocaat voor de gedupeerden en nu als politicus.

We leven volgens hem in een tijd waarin overvloed leidt tot schaarste. Waarin groei belangrijker is geworden dan waarde. Het goede nieuws? Dit hebben we zelf zo georganiseerd, dus dat kunnen we ook zelf weer omkeren.

Hij is geen standaard sportcolumnist, want eigenlijk interesseert het maatschappelijke hem meer dan de wedstrijden zelf. Dus spraken we over de One Loveband, over de emoties van Van Gaal en over de onderwaterwereld.

We spraken over de Choria-rechtszaak, die ze won. Over de zaak tegen de FIFA, die ze verloor. Ze legt uit waarom de tarieven van advocaten schadelijk zijn voor de rechtspraak, hoe oorlogsschade berekend wordt en welke rol je onderbuik speelt bij waarheidsvinding.

Ze is bang voor netjes en gehoorzaamheid, juist omdat ze dat in zich heeft. Als actrice probeert ze voordehandliggendheid te vermijden en trekt ze naar de brutalen toe, die ze zo bewondert en nodig heeft. Haar nieuwste voorstelling 'Maar wat er ook gebeurt, er klinkt muziek' is als de soundtrack van haar leven: 'Een mooi leven. En er valt ook veel te lachen, schijnt het'.

Ze trouwde op haar vijftiende, verhuisde met haar man van Marokko naar Nederland en startte een succesvol schoonmaakbedrijf. We spraken over het bevechten van je vrijheid binnenshuis en buitenshuis. En waarom de manier waarop je een schoonmaker begroet, alles zegt over wie je echt bent.

We hoeven niet alles te duiden, te bestempelen. Soms zijn dingen zoals ze zijn en voelen we gewoon wat we voelen. En hoe niet de vervulling van het verlangen, maar het verlangen zelf het leven zin geeft.

Hoe voelt het om als onderzoeksjournalist te ontdekken dat de AIVD (en voorloper BVD) je de afgelopen 35 jaar hebben gevolgd? Wanneer je je eigen dossier terugleest alsof iemand een gedetailleerde biografie over je heeft geschreven. We spraken over de rechten die je hebt als journalist. En over het gebrek aan Ramses Shaffy's: authentieke en schaamteloze personen.

Hij wil geen held zijn, hij wil gewoon zijn beroep uitoefenen. We spraken over zijn jeugd, de bewuste keuze die iedereen maakt om het juiste of het andere pad te volgen, hoe hij was als politieman en de rol van religie in zijn leven.

Als schrijver moet je de lezer van het bekende naar het nieuwe brengen. Herkenning en verwondering. En dat alles in begrijpelijk taalgebruik, dus schrijft hij met zijn moeder in gedachten. Hij vertelt over rikken, petouten, opkalefateren en we bespreken zijn nieuwste boek over een dove, avontuurlijke wielrijder. 

Na dit boek wil ze voor de media gewoon weer Tahmina Akefi zijn, in plaats van de partner van Peter R. de Vries. We bespreken dierbare herinneringen, de vragen omtrent de rechtszaak, de boosheid en haar dromen.

Waarom het soms beter is om iets achterstevoren te doen, waarom we een crisis moeten toejuichen, waarom we nooit bang moeten zijn voor verandering en waarom de oplossing voor veel wereldproblemen dichterbij is dan je denkt: binnenin jezelf.

Een dikke middelvinger naar alle mensen die haar niet accepteerden, zo voelde ze het toen ze haar eerste Missverkiezing won. We spraken over de weg die ze aflegde en over hoe ze er probeert te zijn voor mensen die anders zijn dan het normale, whatever that may be.

'Begrenzing geeft glans', zei hij halverwege ons gesprek. We spraken over de beperking van tijd, en over zijn wens om dingen aandacht te geven en daardoor hun schoonheid te tonen.