MISCHA!

Mensen zien en erkennen: dat is waar het werk van Tahim Ramdjan om draait. Met zijn stuk in Het Parool beschreef hij hoe Filipijnse en Indonesische schoonmakers werden uitgebuit in een luxe sportschool. Zelf is hij openlijk homoseksueel en islamitisch weet hij ook hoe belangrijk het is dat mensen met verschillende achtergronden, identiteiten en ervaringen zichtbaar zijn en gehoord worden.

Rusland loopt als een rode draad door zijn leven: zijn moeder is er geboren en hij liet zelfs de Russische vlag op zijn lichaam tatoeëren. Maar toen de oorlog in Oekraïne uitbrak was hij plots niet meer zo trots op zijn wortels. Hij volgt vanuit Nederland de ontwikkelingen en de moeizame vredesonderhandelingen op de voet als journalist bij Raam op Rusland. Toch wilde hij ook vanuit zijn comfortabe...

In haar werk vreest ze pijn niet, maar ze koestert ook lichtheid en spel. In de nieuwe expositie De Cycloop, die ze samenstelde, spelen interactieve knikkerbanen een belangrijke rol. Het lijkt de jonge curator voor de wind te gaan, maar toen Ellis Kat moeder werd, moest ze noodgedwongen vertragen. Hoe vond ze in die stilstand zichzelf opnieuw terug?

Ze duikt in de nieuwe podcast Dokters en Sjamanen in de wereld van ayahuasca, ademwerk en cacao-ceremonies. Vindt Elif Kan in die zoektocht naar wat kan helpen bij mentale klachten ook zelf wijze levenslessen? Misschien ken je Kan ook van Spot On, het KRO-NCRV-platform waar verhalen van biculturele vrouwen centraal staan, of van haar documentaire Mooi meegenomen, waarin ze vertelt hoe haar vader h...

We spreken over hechting, over systemen, over de jeugd die zich steeds vaker eenzaam voelt, door die telefoon en de sociale media die verre van sociaal zijn. En: hoe leg je je kind uit wat er in Gaza gebeurt? En we luisteren naar Robert Long en Theo Nijland.

We spreken over 'Nieuws van de Dag', over 'Het Land van Wierd Duk' dat volgens hem vol prutsers zit, over de Nederlandse identiteit, de verbindende kracht van zijn vader en ik doe een poging om zijn zachte kant te ontdekken. 

We spreken over de afsplitsing getiteld Vrede voor dieren, die ze eigenlijk geen afsplitsing noemt. Over politieke versplintering waar ze het voordeel wel van inziet. En over de strijd om de zetels die ze vooral beschouwt als een strijd tegen BBB.

Hij heeft geleerd om te relativeren, om de zorgen die hij heeft klein te maken, te focussen op wat er wél is. We spreken over opgroeien in een bekende familie, zijn ondernemerschap. Over geloof, het geruststellende gevoel dat het licht nooit uitgaat, dat je nooit meer leed krijgt dat je dragen kunt. En over de liefde.

Met een zachte blik naar degene kijken die je ooit was. Toen hij dat kon, viel er een last van zijn schouders. Tijdens een klotejaar - hij gunt het iedereen - begon hij een zoektocht naar zelfacceptatie. Langs zijn jeugd, zijn familie, vrienden én in een zweethut.

We spreken over het liedjesmaakproces, over de schoonheid van een ansichtkaart, hoe als je jong bent je alles overkomt en hoe je als je ouder wordt over alles gaat nadenken. Over zijn optimisme - 'op weinig gestoeld' - en over Vroege Vogels: 'Ik wist geen bal van de natuur'. En als het café volgens hem de hel is, wat is dan de hemel?

De manosphere serieus nemen en met humor bestrijden. Dat werkt. Denkt ze. Hoopt ze. Maar pin haar er niet op vast 'want ik heb geen misogynie gestudeerd.' We spreken over algoritmes, die wereld in je telefoon die iedereen wat haar betreft veel serieuzer zou moeten nemen. Over Dolle Mina's, financiële onafhankelijkheid en écht je stem laten horen.

Welk verhaal willen we vertellen? Over die vraag kan hij wakker liggen, als directeur van het nieuwe Slavernijmuseum. Hij vertelt over zijn eigen familiegeschiedenis, de vragen waar hij nooit antwoord op zal krijgen. We blikken terug op dat ene incident met Lex Uiting. En hij vertelt over zijn moeder die als motto had: 'Het is vandaag niet gelukt, maar morgen lukt het wel'.

Hoe lang ga je nog door als advocaat? Hoe verhoud je je tot je eigen sterfelijkheid? Twee vragen die hij ronduit belachelijk vindt, maar die toch gesteld worden. Hij blikt terug op zijn jeugd, het verlies van zijn echtgenote, zijn politieke avontuur bij FvD. En we eindigen met een heuse B&B vol liefde, want jawel hij is verliefd en dat maakt hem 'een dankbaar mensenkind'.

Gek eigenlijk, dat we het activisme noemen, terwijl het nastreven van een betere wereld iets heel vanzelfsprekends zou moeten zijn. We spreken over vooruitlopen, hoe eenzaam dat kan zijn, hoe je omgaat met weerstand. En over de liefde, hoe je soms moeite moet doen om die te ontdekken, maar dat het uiteindelijk het antwoord is. Op alles. Altijd.

Het zat niet in de planning, om voetbalcommentator te worden. Sowieso is ze niet van de planning. We spreken over de stijgende lijn als het gaat om vrouwenvoetbal. Hoe het is om wegbereider te zijn. Hoe ze zich afsluit voor negativiteit. Over haar correspondentschap in Groot-Brittannië. En - een heerlijk gevoel - dat het 'altijd nog alle kanten op kan.'

Buikpijn had ze van de PVV overwinning. En ze stelde zichzelf de vraag: kan ik nog thuis zijn in dit land? Ze schreef er een boek over, een pleidooi voor activisme. Want als ze iets heeft geleerd van translationgate is dat het de moeite waard is om je mond open te trekken.

De rechtsstaat is nooit af. En de rechtsstaat is in gevaar. Dus hij maakt zich zorgen. Over de steeds groter wordende groep mensen die niet krijgt waar die recht op heeft. Over politici die blunderen met de asielwet. Over zijn werk bij de Hoge Raad. En over die ene keer dat er een pistool op hem werd gericht. 

We spreken over omgaan met kritiek, de kunst van het genieten, zijn afstreeplijstje, ouder worden - 'doe ik niet aan mee' - en we luisteren naar de kerkklokken van zijn jeugd, naar een zingende drummer en naar Nina Simone.

Baantjer nummer 97 is net verschenen, dus natuurlijk gaat het over De Cock met cee-oo-cee-kaa. De parallellen met zijn eigen leven. Hoe dingen op zijn pad kwamen en hij opeens acteur of tv-producent werd of opeens getrouwd was. We spreken over tweede kansen, de 'onderbuikbult' en: komt Baantjer terug op tv?

We spreken over De Hoedjesvraag, De Doorschuifvrouw, De Excuus Truus, De Vitesse-aanhanger, De Mantelzorger, WNL, De Hokjes en: De Liefde.

Bewustwording. Dat is de opbrengst van de strijd die ze voert. We spreken over angstcultuur, over het verschil tussen de persoon en de functionaris en over hoe ze eindelijk is geworden wie ze altijd al wilde zijn: iemand die haar mond opendoet.

Ze maakte een documentaire over de zoektocht naar haar geloof, naar haar Joodse wortels. Ze ontdekte: we lijken meer op elkaar dan we denken. We spreken over de menselijke neiging om alles plat te slaan, in hokjes te duwen. Zodat we het kunnen framen, overzien, maar 'de werkelijkheid is rafeliger dan we zouden willen.'

Met zijn Stichting Levensportret filmt hij de levensverhalen van mensen die ongeneeslijk ziek zijn. We spreken over rouw, afscheid en over de levenslessen die hij zelf te horen krijgt tijdens die betekenisvolle gesprekken die levendiger en vrolijker zijn dan je zou denken. www.stichtinglevensportret.nl

Het is 30 jaar na de val van Srebrenica, hij was toendertijd minister van defensie. Hoe gaat hij om met vragen waar je geen antwoord op krijgt? We spreken over houvast, over Oekraïne, de kunst van het helpen en onze vertroebelde kijk op het eigenbelang.

Ze is niet van het terugkijken, liever gaat ze gewoon door, want er is werk aan de winkel. We praten over Wilders, over kwetsbaarheid in Den Haag, over de duwtjes in de rug die ze van haar vader kreeg. Over bureaucratie, over haar geloof als ijkpunt en we luisteren naar 'O Fortuna' en Elvis.