MISCHA!

Hij heeft alle nazi's wel voorbij zien komen in de haatberichten die hij ontvangt. Of de harde opmerkingen over zijn gewicht. Het zijn niet de opmerkingen op zich die hem raken, maar wel de hoeveelheid ervan. Het enige wat volgens hem helpt, is als we het gezamenlijk veroordelen, een dijk van positivisme creëren.

'Als je zo vaak bent gevallen, blijf je op een gegeven moment liggen.' Hij heeft een enorme weg afgelegd. Zichzelf gezocht, de stemmen in zijn hoofd toegesproken, hij heeft zijn maskers afgedaan en hij is gaan praten. Omdat er zoveel Abbies zijn die moeten weten dat ze niet alleen zijn. En dat het wél loont om op te staan.

Als cabaretier en columnist zag hij zijn taak altijd als het vooruitschoppen van de grazende kudde. Inmiddels voelt het meer alsof hij op de middenberm staat - een riskante plek - en naar de 'wappies' en 'wokies' kijkt. Een gesprek over de grenzen van humor.

Hij weigert mee te lopen met de kudde. Belachelijk, vindt hij het, dat er zo weinig ruimte is voor dwarse denkers. Diversiteit? Breek hem de bek niet open! Als protest recenseert hij vla en borrelnoten. Het werd een opvallend monter en zelfreflecterend gesprek tussen twee ex-collega's.

Hij is volledig gecanceld sinds maart 2021, naar eigen zeggen. En hij verwacht niet dat hier verandering in gaat komen. Een gesprek over zijn afschuw van de traditionele media, de lessen van zijn ouders en het plichtsbesef naar zijn zoon Marc toe.

De confrontatie aangaan. Dat deed ze als kind al en nu nog steeds met haar columns. Wat haar het hardste raakt? Als ze door Turkse Nederlanders wordt aangevallen. Haar strategie? Iedere reactie krijgt een reactie terug en het zal je verbazen met hoeveel mensen dan toch een echt gesprek mogelijk is. 

Zijn ouders noemen hem een banaan. Geel van buiten, wit van binnen. Mensen die hem niet goed kennen, vinden hem een Chinees. Mensen die hem wel goed kennen, zien in hem een witte vrouw. In ieder geval is hij klaar met Aziatische stereotyperingen. De oplossing? Meer Aziatische rolmodellen!

De keukentafel van Nederland, zo probeert ze Twitter te zien. Het is haar strategie om verwijten als 'mislukte millennial, over het paard getild kind, manipulatief' naast zich neer te leggen. Een gesprek over levensvreugde, ouderwetse mannen met borsthaar en oh ja schijt aan de zogenaamd journalistieke houding van neutraliteit.

Een viroloog die niet bang is om zijn mening te geven. Ook over zaken die buiten zijn vakgebied vallen. Scheldpartijen en bedreigingen krijgt hij dagelijks, maar die doen hem niets meer. Sterker nog, zijn vertrouwen in de mensheid is alleen maar toegenomen. Ook vertrouwt hij me toe wat hij écht mist in tijden van corona. En nee, het is verre van sexy.

Gelukkig zijn ze er nog, de mensen die hun mond opendoen, hun visie, gedachten en dromen met ons delen, zich mengen in het publieke debat of zonder enige terughoudendheid het openbare toneel betreden. Mischa Blok gaat op zoek naar de drijfveren van deze mensen door middel van een echt en gelijkwaardig gesprek. Oprechte interesse. Geen draaiboek, geen enkele vraag op papier. Een uur lang met één ga...