فرزندان نور

مورمون‌ها، اعتقاد دارند که خدا زمانی مانند ما، یک انسان فانی بود اما در اثر پیشرفت دائمی، خدا شد. ما نيز اگر دين مورمون را پيروی کنيم، می‌توانيم خدا شويم!‏

مورمون‌ها، کتاب خود را برتر از کتاب مقدس می‌دانند و به‌غلط می‌گویند که کتاب مقدس از گزند تحریف درامان نمانده است. اما اگر اين‌طور است، چرا آن‌ها به آیات کتاب مقدس استناد و تکيه می‌کنند؟

بنیان‌گذار فرقۀ مورمون، ادعا کرد در رؤیا موجودی آسمانی دیده به نام مورونی که او را راهنمایی کرده تا در جایی مخفی کتابی پیدا کند به نام مورمون که در آن مکاشفات جدیدی برای بشر نهفته است.‏

یگانه‌باوران اعتقاد دارند که، شخص نوایمان باید حتماً و فقط به نام عیسی تعمید بگیرد و تعمید دیگری باعث نجات نمی‌شود. اما عیسی به‌صراحت فرمود که تعمید باید به نام پدر، پسر و روح‌القدس باشد.‏

یگانه‌باوران، به تثلیث اعتقاد ندارند. آنها معتقدند که خدای واحد گاهی خود را به‌صورت پدر، گاهی پسر و گاهی هم روح‌القدس نشان می‌دهد. اما خدای واحد از سه شخص متمایز با ذاتی همانند تشکیل شده است.‏

شاهدان یهوه عیسی را میکائیل رئیس فرشتگان می‌دانند. نویسندۀ عبرانیان با الهام از روح‌القدس می‌گوید که همۀ فرشتگان حتی میکائیل، روح‌هایی هستند که برای خدمت به وارثان آيندۀ نجات فرستاده می‌شوند.‏

شاهدان یهوه اعتقاد دارد که ناعادلان در روز قیامت زنده شده و فرصت می‌يابند خدای واقعی را شناخته و خدمت کنند. عدۀ کمی که خدا می‌داند ایمان نمی‌آورند، زنده نخواهند شد. آنها به جهنم اعتقادی ندارند.‏

فرقۀ شاهدان یهوه اعتقاد دارد که انسان روح ندارد و بعد از مرگش به هيچ‌جا نمی‌رود، بلکه هوشياری‌اش ازميان می‌رود. اما کتاب مقدس وجود روح در انسان و ادامۀ حيات بعد از مرگ را تأييد می‌نمايد.‏

شاهدان یهوه می‌گویند که روح‌القدس نیرویی است که از جانب خدا فرستاده می‌شود تا از جانب او کارهایی را انجام دهد و او را فاقد شخصیت می‌دانند. مطابق کلام خدا، روح‌القدس شخص و دارای الوهیت است.‏

بنیان‌گذار فرقۀ شاهدان یهوه در سال ۱۸۸۲ رسماً اعتقاد به تثلیث را رد کرد و گفت که عیسی مسيح یک مخلوق است. بر اساس اعتقادنامۀ نیقیه، مسیح، مولود ازلی خدای پدر است. مسیح مولود است نه مخلوق.‏

برخلاف پیشگویی‌های شاهدان یهوه، زمان بازگشت مسیح را هیچ‌کس نمی‌داند. آنها اهمیت زیادی به پیشگویی‌های کتاب دانیال می‌دهند و سعی می‌کنند از روی آن ثابت کنند که ما الان در آستانۀ آخرت هستیم.‏

از دارايی خود با شادی و سخاوتمندانه برای کار خداوند هديه بدهیم. کلام خدا می‌فرمايد، خداوند را با دارايی خود حرمت دار، آنگاه انبارهايت به وفور نعمت پُر خواهد شد.‏

مسيح، بر همۀ وسوسه های شيطان پيروز شد و هرگز گناه نکرد. ما ايمانداران مسيحی وسوسه ‌می‌شويم، ولی اگر با اعتماد به مسيح تسليم وسوسه‌ها نشويم، در مسيح رشد روحانی روزافزون خواهيم داشت.‏

خدای ما خدای ترس‌ها نیست و روحی را به ما ايماندارانِ مسيحی بخشيده که ما را ترسان نمی‌سازد. مسيح قادر است ترس‌های ما را بردارد و اين به‌وسيلۀ ایمانی ميسر است که سرچشمه‌اش کتاب مقدس باشد.‏

اطاعت از کلام خدا، خدا را خشنود می‌کند و این پرستش است. پرستش، دادن بهترین‌های ‌ما به خداست. باید شکرگزار خدا باشيم و مسيح برای ما همه‌چيز باشد و هرچه می‌کنيم برای جلال دادن نام او باشد.‏

برای کسانی که در زحمت هستند فکر کنیم و نسبت به ديگران محبت بلاعوض داشته باشيم. محبت ما نباید فقط زبانی باشد بلکه بايستی حقيقی باشد و در عمل ديده شود.‏

انسان در جوانی، معمولاً پُرانرژی ا‌ست، اما باید تصمیم بگیریم که می‌خواهيم ثمرات مثبت بياوريم یا نتايج منفی. باید انرژی سال‌های جوانی را آن‌طور که خدا می‌خواهد، برای آوردن ثمرات نيکو به‌کار گيريم.‏

به‌عنوان مسیحی، باید جلال خدا از اعمال ما آشکار شود. ثمرۀ روح خدا که محبت، خوشی، سلامتی، حلم، مهربانی، نيکويی، ایمان، تواضع و پرهیزکاری است بايد در زندگی ما نمايان باشد و شبيه مسیح گرديم.‏

ایمان بدون اعمال نيک، بی‌ثمر است. رفتار مسیحی پایه و اساسش محبت است. کلام خدا محبت الهی را تعریف می‌کند، محبتی که در آن حسادت نیست و باعث بنا می‌شود.‏

آن چیزی که در ظاهر ديده می‌شود، برای خدای نهان‌بين مهم نيست. خدا می‌خواهد با او رابطه و رفاقت داشته باشيم، قلب‌ و درون ما عوض شود و افکار ما تازه گردد و اين از طريق مسيحِ زنده ممکن می‌شود.‏

عیسی مسیح آمد که شادمانی الهی را از طريق روح‌القدس به ما ببخشد. او آمد تا ما رابطه‌ای واقعی با خدا داشته باشيم که به‌وسيلۀ مذاهب دنيا امکان‌پذير نيست. عيسی آمد که با مرگ و قيام خود، ما را متبدل سازد.‏

خداوندِ ما عيسی مسيح، برکت و افزايش می‌دهد. او افکار ما را، جان‌ و روح ما را و حتی بدن‌های ما را سیر می‌کند. خداوند وعده داده که احتیاجات ما را برطرف می‌سازد.‏

خدا از روی محبت و رحمت خود و به‌خاطر پیش‌دانی‌اش اجازه می‌دهد که ما در سختی قرار بگیریم. در سخت‌ترین و تاریک‌ترین لحظات او همراه ما است و حضور او سخت‌ترین روزها را قابل‌تحمل می‌کند.‏

به‌خاطر دعا و پرستش خدا و به‌‌واسطۀ حضور خدا که هميشه با برکت و آزادی همراه است، پولس و سیلاس از زندان آزاد شدند و برکت یافتند و باعث برکت دیگران شدند.‏

خدا از زندان و حبس پطرس، برای خیریت او و کلیسا و به‌منظور خیریت ایمانداران در طول دو هزار سال تاریخ مسیحیت استفاده کرده است. جلال را فقط به خدا بدهیم چرا که او شایستۀ همۀ جلال است.‏