پیام محبت

در کتاب مقدس، عنوان نجات‌دهنده، به مسیح داده شده چون او همان نجات‌دهنده‌ای است که انبیاء درباره‌اش پیشگویی کرده بودند. این نجات‌دهنده قرار بود از نسل داوود پیامبر به جهان آيد.‏

هیچ‌کس جز روح خدا با خدا آشنا نیست. روح خدا در عین ناتوانی، ما را یاری می‌کند، زیرا ما هنوز نمی‌دانیم چگونه بايد دعا کنیم. اما خود روح خدا با ناله‌هایی که نمی‌توان بیان کرد، برای ما شفاعت می‌کند.‏

تنها آبی که می‌تواند تشنگی جان انسان را رفع کند، آب آسمانی است که به‌وسیلۀ عیسی مسیح بخشیده می‌شود. هرکس از آن بنوشد در درون او به چشمه‌ای تبدیل خواهد شد که تا حيات جاودان خواهد جوشید.‏

غضب خدا از آسمان بر هرگونه گناه و شرارت مردمی نازل می‌شود که زندگی شرارت‌آمیزشان مانع شناسایی حقیقت است. زيرا آنچه آدمیان دربارۀ خدا می‌توانند بدانند، بر آنها آشکار است.‏

نیکوترین کار اين است که انسان، درِ قلب خود را، به‌روی مسيح باز کند. در این صورت، نور الهی، قلب تاریکش را روشن می‌سازد. کسی که به‌سوی نور می‌آید، ارادۀ خدا را در زندگی خود می‌پذیرد.‏

کسی که روحانی نیست، نمی‌تواند تعالیم روح خدا را بپذیرد، زیرا به عقیدۀ او این تعالیم پوچ و بی‌معنی هستند و در واقع، چون تشخیص این‌گونه تعالیم محتاج به بینش روحانی است، نمی‌توانند آن را درک کنند.‏

عده‌ایی به‌عوض اینکه قلب خود را به مسیح بسپارند، درصدد بودند او را وسیلۀ انجام مقاصد دنیوی خود کنند. مسیح، تا روز بازگشت مجددش مایل و قادر است، قلب آلوده به گناه انسان را پاک و طاهر نماید.‏

معجزه‌ایی که در قانای جلیل انجام شد، اولین معجزه‌ای است که در انجیل یوحنا ثبت شده است. عیسی به‌وسیلۀ این معجزه، جلال خود را ظاهر نمود. جلالی که از پاکی، محبت و قدرت او ترکیب شده بود.‏

اکنون نیکی مطلق خدا که تورات و انبیاء بر آن شهادت داده‌اند به‌‌ظهور رسیده است. خدا بدون در نظر گرفتن شریعت و فقط از راه ایمان به عیسی مسیح همۀ ایمانداران را نیک می‌شمارد.‏

کسی که مرتکب کارهای بد می‌شود از نور متنفر است و از آن دوری می‌جوید، اما شخص نیکوکار به‌سوی نور می‌آید تا روشن شود که کارهايش در اتحاد با خدا انجام شده است.‏

وقتی یحیی نازل شدن روح را بر عیسی دید، او را شناخت و فهمید که عیسی همان مسیح موعود است که انبیاء در موردش پیشگویی کرده بودند.‏

هر فرد مسیحی، باید به‌ درستی متوجه رسالت خود بشود و سپس با تمام قدرت و در تمام طول عمر خود مژدۀ نجات عظیم خداوند را به دیگران اعلام کند زیرا ما شاهدان مسیح هستیم.‏

کسانی که به‌وسیله روح خدا هدایت می‌شوند، فرزندان خدا هستند. زیرا آن روحی که خدا به شما داده است، شما را برده نمی‌سازد و موجب ترس نمی‌شود، بلکه آن روح شما را فرزندان خدا می‌گرداند.‏

برای رهايی از مجازات خدا در داوری آينده، انسان بايد در طول عمرش با دل توبه‌کار به گناهکار بودن خود اعتراف کند و قلباً به عیسی مسیح خداوند و موضوع مرگ و قیام او ایمان بیاورد و نجات يابد.‏

عیسی مسیح فرمود، این است آنچه نوشته شده که مسیح باید عذاب مرگ را ببیند و در روز سوم دوباره زنده شود و به نام او توبه و آمرزش گناهان به همۀ ملت‌ها اعلام گردد و شروع آن از اورشلیم باشد.‏

عیسی مسیح، به موجب پیشگویی انبیاء، بر صلیب جان داد و سه روز پس از مرگ زنده شد تا به ایمانداران خود نجات و زندگی جاودان ببخشد. نجات عظیمی که با خوشی بی‌پایان همراه است.‏

در کتاب اشعیای نبی نوشته شده، آنگاه چشمان نابينايان گشوده خواهد شد، و گوشهای ناشنوايان باز خواهد گشت. آنگاه لنگان چون غزال جست و خیز خواهند کرد، و زبان گنگ شادمانه خواهد سرایید.‏

در کتاب اشعیای نبی نوشته شده، بنابراین خود خداوند به شما علامتی خواهد داد، اینک باکره‌ حامله شده، پسری خواهد زایید و نام او را عمانوئیل يعنی "خدا با ما است" خواهد خواند.‏

در امثال ‌سلیمان نوشته شده، دوستی هست که از برادر چسبده‌تر می‌باشد. عیسی فرمود، محبتی بزرگتر از این نیست که کسی جان خود را فدای دوستان خود کند. شما دوستان من هستید اگر احکام مرا انجام دهید.‏

در یکی از مزامیر داوود می‌خوانیم، ایشان به من چشم دوخته،‌ می‌نگرند. رخت مرا در میان خود تقسیم کردند و بر لباس من قرعه ‌انداختند. انجام این پیشگویی در انجیل شریف نوشته شده است.‏

داوود پیامبر اعلام کرد، پسر را ببوسید مبادا غضبناک شود، خوشا‌به‌حال همۀ آنانی که بر او توکل دارند. در انجیل شریف نوشته شده که خدا دربارۀ عیسی مسیح فرمود، این است پسر محبوبم که از او خوشنودم.‏

عیسی مسیح فرمود، همان طوری که موسی در بیابان مار برنزی را بر بالای تیری قرار داد، پسر انسان هم باید بالا برده شود تا هرکس به او ایمان بياورد صاحب حيات جاودان گردد.‏

موسی، قوانین الهی را برای مردم بازگو کرد و مسیح، به جهان آمد تا این قوانین را به کمال برساند. بر اساس کلام خدا، از راه اتحاد با مسیح و به‌وسیلۀ خون او است که ما بخشيده شده و رهایی می‌يابيم.‏

اولين عيد پنطيکاست در عهد جديد، که حدوداً پنجاه روز بعد از قيام مسيح از مردگان واقع گرديد، روح خدا بر ايماندارانِ به مسيح قرار گرفت تا آنها را قوت بخشد و تبديل نمايد. وعدۀ خداوند به قوم خود در ارميا ۳۱: ۳۳ اين بود که "شريعت خود را در باطن ايشان خواهم نهاد و بر دلشان خواهم نگاشت، . . .".‏

ایوب، درک کرد که اطمینانش فقط بايد بر خدا باشد، نه به ثروت یا به اسم‌ و رسم خوبش. وقتی خدا با ایوب صحبت کرد پاسخ ایوب این‌چنین بود، گوش من دربارۀ تو شنیده بود، اما حال چشمانم تو را می‌بیند.‏