Keyfimin Kahyaları

Teslim olmak bir karar mı, yoksa bir mecburiyet mi? İlahi zeminine değmeden, hayattaki seçimlerimize dair güzel bir sohbete bekleniyorsunuz.

Yıllar geçiyor, ham meyveler olgunlaşıyor, sonra çürümeler başlıyor. Ama bizim için öyle mi akıyor hayat? Gelin, biraz gerçek olgunlaşmadan konuşalım.

Güçlü olacağım, güçlü duracağım diyerek büyüdük. Acaba bu acımasız ormanda, ben kendimi kandırarak yürüyor olabilir miyim?

Hepimiz istiyoruz sınırsız özgürlüğü. Bir yandan sorumluluk getirdiğini de atlıyoruz. Özgürlük diye tuttururken, kendimizi yok ediyor olabilir miyiz? Her şey gibi bunun da fazlası zarar olabilir mi?

Hayatın sert tokatları gibi iki kardeş... Acısı kolay kolay geçmeyen ve adımlarımıza müdahale eden bu güçlü duygularla nasıl başedebiliriz?

Satılık zamanlarımdan kalanı yaşıyorum, üstelik sanki bu çok normalmiş gibi davranıyorum. Yahu ben fark etmeden kendimi mi kandırıyorum? Hani biz her anımızı dolu dolu yaşayacaktık? Bir yerlerde yanılıyor olabilir miyiz?

Azabın ikiz kardeşleri korku ve kaygı. Bir tanesi bizim için nimet iken, diğeri ise hayal gücümüzün baş yapıtı. Dünyadaki cehenneme ''dur'' demek isteyenlerinizi bu bölüme bekliyoruz.

Bugünlere kadar yapmadığım tüm planların adı olmuş "tesadüf". Acaba bilmediklerimi ve görmediklerimi bir kutuya koyup rafa mı kaldırıyorum? Yoksa bunların hepsi birer tesadüf mü?

Kendini sevmek bir erdemdir ama "kendim" derken ne anlıyorum bu cümleden? Bu yıkılmaz güven ve kendini beğenmişlik, arkasında neleri gizliyor olabilir?

Hep beraber çıktığımız tatlış yolculuğumuzun ilk molası... Sizi Seviyoruz!

Neden dinliyorum ki bu söylenenleri? Aklıma yatmasa da kendimi birilerinin izinden giderken buluyorum. Acaba kabahat kimde?

Herkesin dilinde bir 'affet, bağışla'dır gidiyor. Amma zor iş. Nasıl arkamı döneceğim bana yapılanlara? Belki ardında yatan ödülü bilirsek daha kolay olur. Kimbilir?

İçimde, dışımda çanlar çalıyor. Canım yanıyor belli ama hayırlısı olur mu ki çekilen acının? Bastırmasam, yok saymasam acıyı, en büyük öğretmen olabilir mi ki?

Bir kez başıma gelen, bir kere kırar kalbimi. Korkusu ise her gün. Kaybetme korkumuzu, sahip olmanın sevinciyle değiştireceğiz bugün.

Her şey bitti gibi gelse dahi, "Bir umuttur yaşamak" inancıyla ısınırız. Bu son cephede beni ayakta tutan ne? Ölmeyenden, "Umut"tan konuşacağız.

Karanlık ve aydınlığın dansı bu hayat. Her kışında yazı, her yazında kışı özlediğimiz. Peki tüm bu gösterinin, fener alayının ve hüznün, acının anlamı ne? Kıssadan hisse anlamını arayalım biraz. Belki de burnumuzun önünde duranı göremiyoruzdur.

Parayla ilişkin, küsüp barışan sevgililer gibiyse, belirsizlik bi tık yorabilir. Bastığım düğmeler mi talihsiz, yoksa kaderim mi onsuz kalmak. Az dertleşelim hele.

Yalnız olmayı sevmiyoruz ama bazen tek başımıza olmaya ihtiyaç duyuyoruz. Bu çelişkinin içinde acaba haksız bedeller mi ödüyoruz? Gelin, biraz bunu konuşalım.

Bugün aşkı kutluyoruz ama konu aşklarımızdan ziyade, aşkın ta kendisi. Gözlere dolanı, kalpten taşanıyla, etrafımızdaki her haliyle. Bakalım aşk mıyız, aşık mı?

Tam disipline olacağım, gerekenleri yapacağım derken vazcayası gelenler bu satırları okur mu? Avareliğinde bir mesaj gizli olabilir mi dersin?

Anlaşılmak istiyoruz. Önce hele bi kendimizi anlayalım diyoruz. Neden anlaşılamıyoruz, nasıl anlaşılırız ve daha nicelerini deşiyoruz.

Ben birilerine değer verirken, başkalarından değer beklerken kendime de veriyor muyum? Ben kendime yeteri kadar değer vermezsem, başkalarının bana verdiği değerin yeterli olması mümkün mü? Ne yaptık ettik, özdeğerden uzaklaşamadık...

Her şey bitti ve o artık yok. "O" derken sadece sevdiklerim değil, artık avuçlarımda olmayan, benden giden her şeyden bahsediyoruz. O acıyla barışmayı ve parçalarımızı toparlayıp, yola devam etmeyi konuşuyoruz.

Elinin dediği herbir şeyi mükemmelleştirme çabası seni hallice yorduysa, azıcık arkana yaslanmanı öneriyoruz. Belki de doğalında, kendi halinde bir mükemmellik mümkündür.

Ellerim kollarım bağlı, bırakamıyorum... Bazen bir maddeyi, arasıra bir kişiyi, belki de eski beni. Peki ya kartlarımı doğru oynamayı becerebilirsem, o zaman mümkün mü özgür olup kanatlanmak?