Θέα απ' τον εξώστη

Ήρθε και πέρασε και για φέτος η γιορτή του σινεμά. Σε μια περίοδο με πολλές επιλογές, εμείς δίνουμε ένα ποτ πουρί από reviews για τις επιλογές που συζητήθηκαν περισσότερο. 

Πολλές φορές όσο περισσότερη αγάπη μαζεύει μια σειρά, σε όλο τον καιρό που παίζεται, τόσο περισσότερο θα μισηθεί, όταν θα δώσει ένα κακό τέλος. Το οποίο μίσος θα κληρονομηθεί σε ότι άλλο δημιουργηθεί γύρω από αυτή τη σειρά. Όχι στην περίπτωση μας όμως. Το House of Dragon κατάφερε να διαγράψει όλη την γκρίνια που δημιουργήθηκε από το Game of Thrones.

Είναι αρκετοί οι ηθοποιοί σήμερα, που μπορείς να πεις ότι παίζουν σε κάθε ρόλο τον εαυτό τους. Τι γίνεται όμως όταν μια σημαντική ηθοποιός καλείται να υποδυθεί μια γυναίκα το ίδιο σημαντική με αυτήν σε αυτό που κάνει, αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά της σαν προσωπικότητα; Η απάντηση είναι: μια από τις καλύτερες ερμηνείες της περσινής χρονιάς. 

Σε κάθε συζήτηση που θα ανοίξει για τους καλύτερους ηθοποιούς που έχουν περάσει, αργά ή γρήγορα και αναπόφευκτα, θα πέσει το όνομα της Meryl Streep. Και όχι άδικα. Σε αυτό το επεισόδιο κάνουμε ένα μικρό - ελάχιστο μπροστά σε αυτό που αξίζει - αφιέρωμα για την καλύτερη ηθοποιό εν ζωή. 

Το Τρίγωνο της Θλίψης βρέθηκε βραβευμένο στις Κάννες και υποψήφιο στα περσινά Όσκαρ. Μετά το επεισόδιο για το τελευταίο Top Gun, συνεχίζουμε τον σχολιασμό των ταινιών της περσινής τελετής με αυτό. Και με την ευκαιρία μιλάμε λίγο παραπάνω για την προηγούμενη δουλειά του μεγάλου είρωνα, Ρούμπεν Όστλουντ.

Τα προϊόντα του συνδυασμού κινηματογράφου και φιλοσοφίας πάντα έχουν κάτι καλό να πουν. Συνεχίζοντας από την εκεί που το είχαμε αφήσει, σε αυτό το επεισόδιο αναρωτιόμαστε, πόσο εύκολα δραπετεύει κανείς από το σπήλαιο του Πλάτωνα. 

Κουρασμένος κι εγώ, όπως πολλοί άλλοι, από το ίδιο αναμασημένο θέαμα των αστυνομικών σειρών, κατέφυγα σε αυτές που είχα ξαναδεί και ήξερα ότι δεν απογοητεύουν. Μια από αυτές είναι το  The Wire, η σειρά που μας έμαθε με τον καλύτερο τρόπο, ότι υπάρχουν δύο πλευρές σε κάθε ιστορία.

Αφού προβλήθηκαν και τα δύο και είδαμε τα αποτελέσματα του trend που μας κούρασε περισσότερο αυτό το καλοκαίρι, κάνουμε τον απολογισμό. Ποιος κέρδισε στο Barbenheimer τελικά;

" Όλη μου η ζωή είναι ταινίες και θρησκεία. Αυτό. Τίποτα άλλο. " Ίσως κάτι που δεν περιμένεις να ακούσεις από τον μεγαλύτερο σκηνοθέτη της γενιάς του. Καθόλου παραπλανητικό όμως, όταν συναντάς την δουλειά του. Μιας και τις ταινίες, σαν να ήταν θρησκεία τις προσέγγισε.

Αφού τακτοποιήσαμε το δράμα, μεταφερόμαστε στις καλύτερες κωμικές σειρές για φέτος. Ποιος άρεσε, ποιος όχι και ποιος παίρνει το βραβείο από εμάς;

Πως γίνεται να χωρέσεις μια τεράστια καριέρα μέσα σε λίγα λεπτά; Δεν γίνεται. Αλλά μπορείς να κάνεις ένα μικρό φόρο τιμής σε αυτήν. Αυτές είναι οι 5 καλύτερες ερμηνείες του τεράστιου Philip Seymour Hoffman.

Μια παρέα μαθητών ενός σχολείου αρρένων και η νεολαία της αρχαίας Αθήνας. Ένας ενθουσιώδης καθηγητής αγγλικών και ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους όλων των εποχών. Μεγάλες συζητήσεις ξεκινούν από παραλληλισμούς μεταξύ ταινιών και πραγματικών γεγονότων. Έναν από αυτούς συναντάμε στον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών.

Για την βιομηχανία του σινεμά, το καλοκαίρι είναι συνώνυμο των blockbusters. Με αφορμή το φετινό, ένα από τα πιο δυνατά καλοκαίρια των τελευταίων χρόνων για το σινεμά και την νοσταλγία που μας δέρνει, σε αυτό το επεισόδιο κάνουμε ένα ranking των 5 καλύτερων καλοκαιρινών blockbusters όλων των εποχών.

Μια από τις ιστορικότερες μεμονωμένες σεζόν οποιασδήποτε σειράς, είναι η πρώτη του true detective από το μακρινό 2014. Ο λόγος που αυτή η σεζόν παραμένει σε υψηλό επίπεδο στα μάτια του κόσμου, ακόμα και σχεδόν δέκα χρόνια μετά, είναι οι πρωταγωνιστές της. Και παρακολουθώντας την πορεία τους, αναρωτιόμαστε, τι ψάχνουν πραγματικά. Τον δολοφόνο ή τους εαυτούς τους;

Emmys. Ή αλλιώς το καθιερωμένο πανηγύρι της τηλεόρασης. Η υποψηφιότητες δόθηκαν και οι συζητήσεις ξεκίνησαν. Σε αυτό το επεισόδιο δίνουμε τα δικά μας βραβεία σε αυτούς που για εμάς το αξίζουν λίγο παραπάνω.

Το σινεμά δημιουργεί χαρακτήρες, τους οποίους το κοινό είτε θα αγαπήσει, είτε θα μισήσει, είτε θα θεοποιήσει. Ανάλογα πάντα με τις ομάδες που αποτελούν το κοινό. Μια εξ αυτών είναι και οι αυτοαποκαλούμενοι sigma males, οι οποίοι ίσως να θεοποιούν τους χαρακτήρες που τους εκφράζουν, για όλους τους λάθος λόγους.

Οι ομοιότητες ανάμεσα σε έργα που μας αρέσουν δεν είναι απαραίτητα δείγματα έλλειψης φαντασίας, αλλά και λόγοι για να έρθουμε πιο κοντά με το σκεπτικό του δημιουργού. Ανάμεσα στο Godfather και το Succession, καταλαβαίνει κανείς την πραγματική κληρονομιά. 

Δεν υπάρχει γνωστότερο ψωμοτύρι για το σινεμά, από το "Οι ιδέες τελειώνουν". Πόσο ισχύει και για ποιους; Πως η γέννηση μιας νέας σειράς ταινιών, δείχνει τον δρόμο στις υπόλοιπες;

3 Emmys και 1 Χρυσή Σφαίρα. Τόσα κέρδισε και άλλα τόσα άξιζε ο James Gandolfini για όσα προσέφερε στο Sopranos και σε εμάς σαν κοινό. Ερμηνείες θα δεις πολλές, λίγες θα σου μείνουν και ακόμα λιγότερες θα μείνουν στην ιστορία. Αυτό το επεισόδιο στέκεται σε μια από αυτές. Πως η πορεία του Tony Soprano τον εντάσσει στους χαρακτήρες που θα μνημονεύονται για πάντα σαν οι πιο καλογραμμένοι και ενσαρκωμέ...

Με αρχή το remake του Μάκβεθ, το 2015, ξεκίνησε μια συνεχόμενη παραγωγή ταινιών και όχι μόνο, εμπνευσμένες από έργα του Σαίξπηρ. Σε ένα περισσότερο αφηγητικό παρά αναλυτικό επεισόδιο, κάνουμε έναν απολογισμό όλων αυτών των έργων και αν αξίζει να τα δείτε.(Αξίζει)

Μετά το συμβάν με το "Αγόρια στο ντούζ", γυρίσαμε σε εποχές όπου μια ταινία μπορεί να θεωρηθεί κομμάτι μιας ανώτερης συνωμοσίας. Μήπως δεν φύγαμε ποτέ από αυτές τις εποχές; Από ένα δημοτικό της Αθήνας ξαναρχίζει ένα παραμύθι που έχει ακουστεί πολλές φορές και θα συνεχίσει να ακούγεται.

Φιλόδοξοι πολιτικοί που θα πατήσουν επί πτωμάτων, πρόεδροι στα όρια της τρέλας, κυβερνήτες που δεν θα αναλάβουν ευθύνες για να μην ζημιωθεί η καμπάνια τους, σκάνδαλα που δεν απαντήθηκαν ποτέ. Περίληψη κάποιας ταινίας; Πραγματικά γεγονότα; Ή και τα δύο; 

Τις πταίει; Γιατί το φανταχτερό σύμπαν της Μάρβελ καταρρέει; Γιατί όλο και περισσότεροι αρχίζουν να συμφωνούν με τον Σκορτσέζε; Είναι η τελειωτική πτώση της ή μια μικρή κατηφόρα για να ξαναπάρει ώθηση; Πως μπορούμε να απαντήσουμε μόνοι μας σε όλα αυτά τα ερωτήματα; 

Τα αστέρια ευθυγραμμίστηκαν, η πιο κιτς εποχή του χρόνου γύρισε, ήρθε και για φέτος το καθιερωμένο πανηγύρι της Γιουροβίζιον

Με αφορμή το Top Gun: Maverick, για το οποίο, ο Τομ Κρούζ επέστρεψε στον ρόλο που τον καθιέρωσε, ρίχνουμε μια δεύτερη ματιά στην καριέρα αυτού του σπουδαίου ηθοποιού και ακόμα σπουδαιότερου σταρ.