Θέα απ' τον εξώστη

Ο ίδιος έχει πει ότι δεν θα σταματήσει ποτέ να κάνει ταινίες. Και κοιτώντας όσα έχει ήδη κάνει, αναρωτιέσαι, τι είδους ιστορία θα είναι η επόμενη στην οποία θα στραφεί. Μια καριέρα πέντε δεκαετιών και 27 ταινιών, με πολλές μονομαχίες, με μια κλίση προς παλιότερες εποχές, με πολλά ταξίδια σε άλλους πλανήτες και διάφορες εκπλήξεις στην φιλμογραφία της, θα μας δώσει σε λίγες μέρες το σίκουελ του Μονο...

Πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για μια πανέμορφη ταινία, οι Απίθανοι, θα σου δώσουν και κάτι καινούργιο κάθε φορά. Kαι πέρα από το κλισέ της περιγραφής, οι Απίθανοι, κατέληξαν από μια ταινία για παιδιά, μια ταινία για όλους.

Πάντα με τα πειράματά του με τον χρόνο, πάντα με ένα twist στον τρόπο που θα σου μεταφέρει όσα θέλει να πει, ο Nolan καταφέρνει να δημιουργήσει με το Dunkirk, την πιο γήινη και συνάμα, μια από τις πιο ειλικρινείς, σε συναισθήματα, ταινίες του.

Μετά από δυόμιση ώρες, κάμποσα μουσικά acts και ένα αμφιλεγόμενο τέλος, το Joker: Folie a Deux συνάντησε το final boss όλων των σύγχρονων ταινιών, την οργή του κόσμου μέσω social media. Ήταν τόσο κακή η ταινία; Το musical δεν περνάει; Ή διέπραξε ύβρις προς έναν από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες του κοινού; 

Ο κακός χαμός των τελευταίων εβδομάδων έχει ξεθάψει πράγματα που είχαν μείνει στη μέση. Όσο ανούσιο κι αν είναι, γιατί θα συνεχίσουν να γίνονται τα ίδια, η συζήτηση πάνω στην σάτιρα και την κωμωδία συνεχίζεται, μήπως και κάποια στιγμή χαρτογραφήσουμε τα όρια της. 

Οτιδήποτε γίνεται πηγή για τη δημιουργία μιας μεταφοράς στο σινεμά, συνήθως πάει μαζί με ένα δικό του κοινό, οπότε το αποτέλεσμα έχει να αντιμετωπίσει κάποιες συνέπειες. Το γεγονός πως το κοινό των videogames είναι το πιο πικραμένο απ' όλα, έχτισε μια γκρίνια για το The Last of Us πριν καν ξεκινήσει η σειρά. Πρόσθεσε την γκρίνια για όσα προέκυψαν εντός της σειράς και έχουμε μια ωραία, παραφου...

Οι τρόποι που ο καθένας κρίνει έναν σκηνοθέτη, είναι δική του υπόθεση, είτε είναι περισσότερο ή λιγότερο σωστοί. Κάποιος βλέπει το σύνολο, κάποιος θα κοιτάξει μόνο τα αριστουργήματα στην φιλμογραφία του, κάποιος θα ψάξει τα διαφορετικά είδη απ' όπου πέρασε, άλλος θα δώσει αξία στην επιρροή του. Όπως κι αν το βλέπεις, όποιες και αν είναι οι παράμετροι σου, κάποια στιγμή θα καταλήξεις στον Stan...

Όταν ο Percival Everett έγραφε το Erasure, το 2001, δεν νομίζω πως θα μπορούσε να μαντέψει την σημασία του έργου του, 20 χρόνια μετά. Το American Fiction, βασισμένο στο βιβλίο του προαναφερθέντα, κατάφερε να μείνει στην επιφάνεια, σε μια αρκετά δυνατή, κινηματογραφική χρονιά, παρά το βαρύ του κράξιμο προς πάσα κατεύθυνση. 

Δεύτερο και τελευταίο μέρος για τα δικά μας Emmys, ανήμερα της πραγματικής απονομής, για να πάρουμε και άμεσες απαντήσεις για το πόσο απέχουν οι προβλέψεις από την πραγματικότητα και πόσο το δικό μας γούστο από αυτό των ψηφοφόρων. 

Υπάρχουν ιστορίες στις οποίες το σινεμά συνεχώς θα επανέρχεται. Μια εξ αυτών είναι εκείνη του Tom Ripley, των βιβλίων της Patricia Highsmith. Από τον Alain Delon μέχρι τον Andrew Scott, με αφορμή τον πρώτο, αυτές είναι όλες οι μεταφορές αυτού του ιστορικού χαρακτήρα.

Οι σπουδαίες ερμηνείες δεν έρχονται απαραίτητα από τους πρώτους ρόλους. Στο Whiplash του Damien Chazelle, ο Terence Fletcher δεν είναι ο πρώτος ρόλος, είναι όμως το κέντρο της ταινίας. Και ο JK Simmons, με μια από τις καλύτερες ερμηνείες από το 2000 και μετά, μας δείχνει ότι το μόνο πράγμα που χρειάζεται για να δημιουργηθεί ένας καλός villain, είναι το κίνητρο.

Κάθε γενιά σκηνοθετών, έχει και έναν τέτοιο τύπο. Λένε πως έχει ερωτευτεί την απεικόνιση βίας. Ο Tarantino ωστόσο, δεν κάνει μόνο αυτό. Ο ίδιος έχει πει πως, αν τον θυμούνται σε 30 χρόνια από σήμερα θα είναι λόγω των χαρακτήρων του. Ακόμα και αυτός έπεσε έξω. Για κάποιον με την δική του αγάπη για το σινεμά, η κληρονομιά που αφήνει δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μονοδιάστατη. Ο Tarantino είναι κάτι...

Μετά την περυσινή αναβολή τους, τα Emmys ξαναγίνονται, παραδοσιακά, τον Σεπτέμβρη. Τα φαβορί έχουν βγει ήδη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αντικατοπτρίζουν την φωνή του κοινού. Γι' αυτό κι εμείς κάνουμε την δική μας απονομή.

Με την άνοδο του streaming, ήταν επόμενο να συστηθούν και κάποιες ξεχασμένες σειρές σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Το The Office ήταν ο μεγάλος κερδισμένος από αυτές τις σειρές, αφού ξαφνικά απέκτησε περισσότερους φανατικούς, από την εποχή που παιζόταν κανονικά. Και πως να μην γίνει κανείς φανατικός μιας εκ των πιο ξεχωριστών σειρών όλων των εποχών;

Το The Lighthouse, 5 χρόνια μετά την πρεμιέρα του, στέκεται σαν μια από αυτές τις ταινίες που στο μέλλον θα θεωρούνται classics. Τόσο η φωτογραφία και ο ρυθμός της, όσο και οι ερμηνείες από δύο άξιους ηθοποιούς την κρατούν αγέραστη. Ωστόσο είναι οι συμβολισμοί και όσα δεν λέγονται που την ανεβάζουν σε αριστούργημα, όπως θεωρείται σήμερα. 

Έχοντας μείνει πίσω στις αναφορές πιο πρόσφατων ταινιών, δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο που να τις περιέχει όλες. Όπως την προηγούμενη φορά, έτσι και τώρα ρίχνουμε μια δεύτερη ματιά σε ορισμένες από εκείνες που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο καιρό. 

Τα αφιερώματα σε ανθρώπους του σινεμά, οι οποίοι δεν είναι πλέον εν ζωή, θα έπρεπε να είναι πιο γενικά και με ανασκόπηση ολόκληρης της καριέρας τους. Μέχρι που πέφτεις πάνω σε καριέρες όπως αυτά του Donald Sutherland, του ηθοποιού που μέσα σε 60 χρόνια σε αυτήν δουλειά, χώρεσε 141 ταινίες. Σε αυτό το επεισόδιο κοιτάμε τις πέντε καλύτερες ερμηνείες του, πέρα από την κλασσική αγαπημένη, του αριστοκρ...

Μπορεί εξωτερικά να μοιάζει με ένα σύνολο ανθρώπων που μόνο φωνάζουν ο ένας στον άλλο και να σου ξυπνάει μνήμες από εκπομπές του Έκτορα Μποτρίνι, όμως στον πυρήνα του είναι τόσο τρυφερό, όσο η αγκαλιά που χρειάζονται όλοι εκεί μέσα. Το The Bear πέρα από την αισθητική ομορφιά του, σου μιλάει και για την ομορφιά του να εξελίσσεσαι. 

Όσο κι αν μιλήσεις για αυτό με μικρές αναφορές, είναι ένα θέμα που δεν καλύπτεται. Ακόμα και με μια συζήτηση μισής ώρας δεν καλύπτεται πλήρως, αυτός ο φανταστικός κόσμος του George Lucas. Γι' αυτό και πρέπει να γνωρίζει κανείς πότε να απευθυνθεί στα σωστά άτομα. Ένας λάτρης των Star Wars και ένας απλός θεατής τους συναντιούνται, σε ένα μικρό αφιέρωμα για ένα από τα μεγαλύτερα francise όλων τω...

Μπορεί να κάνεις εκατό καλά, οι άνθρωποι θα θυμούνται το ένα κακό. Πέρα από quote που σίγουρα θα πετύχεις κάπου, αυτή η φράση λέει την αλήθεια για την αντιμετώπιση των δημιουργών του Game of Thrones. Δεν μπορεί να τα έκαναν όλα λάθος, κάτι που το βλέπεις μόνο όταν τους συγχωρέσεις για το τέλος. 

Η συνάντηση των ταλέντων που συμβαίνει στο There will be blood, πέρα από την απίστευτη εικόνα της, θέλει να μας δώσει την πιο σκοτεινή πλευρά του αμερικάνικου ονείρου. Ή ακόμα χειρότερα, την κατάρρευση του μπροστά στα μάτια αυτών που το κυνηγούσαν. 

Δεν είναι ο πρώτος που το κάνει. Πολύ σίγουρα δεν θα είναι ο τελευταίος. Ανά τα χρόνια βλέπουμε πολλούς ηθοποιούς να δοκιμάζουν την καρέκλα πίσω από την κάμερα, αλλά πόσοι από αυτούς σου μένουν για τα αποτελέσματα τους σε αμφότερες θέσεις; Από την νέα γενιά η πιο εύκολη απάντηση για εμάς είναι ο Bradley Cooper.

Υπάρχει το συνηθισμένο δυτικό animation που συνέχεια αλλάζει σε εικόνα αλλά τα θέματα του κυρίως μένουν τα ίδια. Υπάρχουν τα anime, συνυφασμένα με την νεότερη ιαπωνική κουλτούρα, από τα οποία άλλα στοχεύουν σε ένα βαθύτερο κεντρικό νόημα και άλλα λιγότερο. Και μετά υπάρχει το studio Ghibli, που σταθερά καταφέρνει να πηγαίνει όλο και πιο μακριά, σε σημεία δεν περίμενε κανείς από animated ταινίες. Σ...

Τελευταίο επεισόδιο αγαπημένων ανά δεκαετία για τα 2010s. Την δεκαετία προπομπό του σινεμά που βλέπουμε σήμερα.

Κάθε φορά που κάτι νέο βγαίνει στην επιφάνεια για κάποιον καλλιτέχνη, και αφορά ιστορίες κακοποίησης και άλλες ανήθικες πράξεις σε βάρος άλλων, η οπτική μας για το ποιος είναι αλλάζει τόσο, που μας φέρνει σε απόσταση από το έργο του. Ωστόσο, όσο ο ίδιος παραμένει ένοχος, το έργο δεν είναι πάντα το ίδιο ένοχο με τον ίδιο. Δημιουργώντας τελικά αντιπαράθεση στο αν μπορεί ή πρέπει κανείς, να διαχωρίζε...