Dźěćacy raj

Mać je sej za adwent zaso nowu pychu kupić chcyła, hačrunjež ma hižo cyłu łubju połnu kistow. Tuž je rozsudźiła, zo pojědźemy kónc tydźenja na Zymski hermank do Drježdźan.

Maće nadawk, próstwy wótře a jasnje přednjesć? Tola naraz je šija sucha a někak so słowo po słowje z huby kula. Předčitanje njeje žana lochka wěc za někotrych. Kak so wam z tym dźe - to sće Dundakej přeradźili.

Jedyn wrobl, dwaj wroblej, tři wroble – a tamle hišće wjace přileća.

Sobotu měješe mać wotranja špatnu naladu. Ničo njejsy jej prawje činił móhł! Při tym sym bjez huntorjenja wotpadki won znosył a sej prochsrěbak hrabnył. Potom njejsym na to słuchać trjebać, kak wobužnje je so wona měła.

Philomelos je swojeho přećela – tež tajku dróznu – wopytał. A tón je do tajkeho nowotwara ćahnył, do tajkeho hotoweho štyriróžkateho kašćika.

Njejsym wěrił, zo budu so hišće raz takle na Swjateho Měrćina wjeselić.

Najwjace dźěći, kiž na diabetes schorja, dóstanu diabetes typ 1. Tak tež Ilsa. Wona bě hakle pjeć lět stara - potajkim hišće pěstowarske dźěćo, jako je schorjeła.

Philomelos wuznaje so z ptačkami.

Tomaš hraje rady hry, hdźež dyrbiš hódančka rozrisać. Ma wjacore na swojim šmóratku, a ja přeco přihladuju, hdyž to čini.

Hm, tu hubku šće kusk šěršo... Haj, jedyn, ach dwaj zubaj stejo wostanjetaj. Hdyž so wječor potom tež hišće znutřka swěći...

Mamy nowu wučerku za wuměłske kubłanje - knjeni Melšerowu. Wona je młoda a ma lute nowe ideje. Njedawno je sej z nami wustajeńcu za moderne wuměłstwo wobhladała

Kastanije, hriby, pisane lisćo a zymne nocy. To je nazyma. Hdyž so pomału tołste poslešća z kamora wućahnu, přihotuje so tež zwěrina na zymu. Kak móžemy jěžikej a sornikej při tym pomhać, je so Dundak hajnika woprašał.

Philomelos steji z wupřestrětymaj křidleškomaj na hałzy – z chribjetom k wětřikej, a da sej křidlešce a pjerka wot Wětřikec hólcow předuć.

Dźěd je runje na kurje, dokelž je operaciju na kolenu měł. Nětko hakle sym pytnył, za čo je dźěd smjerć wažny.

Ach, ta złota nazyma. Před domami steja wurězane kirbsy, druhdy tež wulke wazy z rjanymi hałzami, před nimi leža jabłuka... ach, čas domchowankow a kermušow.

W nazymskich prózdninach chcyše wowka ze mnu a z Xaverom won do swěta jěć. Dyrbiš swój kraj zeznać a jeho stawizny tež, je wona prajiła.

Njedawno bě mjenujcy tydźeń demency. Demenca je chorosć, kotraž so wosebje w starobje jewi.

Předstaj sebi, z njebjes woprawdźe šnórki wisaja. A potom chceš přez dešćik hić – z předešćnikom.

Pola nas doma smy zašły tydźeń wulku rjedźensku akciju měli. Naša mać nječini to jenož w nalěću, ale tež w nazymje do kermuše.

Dźensa nimam ja scyła žadyn lóšt swój mjechkuški zawčk wopušćić.

Dźěd je prajił, zo to tola žadyn kumšt njeje, z deski a koleskow skateboard twarić. Smój to na zahrodźe spytałoj.

40 lět UNESCO-šula Ralbicy - to je šwarny titul. Ale što so poprawom za tym chowa?

Linije a znamješka šmórnyć a mórnyć – wšitko je rjenje z krydu na chódniku namolowane. Wosebje tale šěstka je krasna kwaklojta. To so mi lubi!

Njedawno smy z cyłej rjadownju do Budyšina do dźiwadła jěli. Tam bě šulerske předstajenje na małej žurli.

Brěčka, tykanc, crumble abo cyle jednorje do kuskow a do huby - we wšěch móžnych wariantach móžeš jabłuko šlapnyć.