Sewagatha - The Website of Sewa vibhag of Rashtriya swayamsewak sangh (RSS)

ફોન પર સ્પષ્ટ સંભળાતું નહોતું અને વળી કૃષ્ણા મહાદિક આ બંગાળી બાબુને ઓળખી પણ શક્યા નહી. તેઓ મુંઝવણમાં હતા કે સિલીગુડીથી વિકાસ ચક્રવર્તી પોતાના બેટાના લગ્નમાં તેમને વિમાનની ટીકીટ કેમ મોકલી? વાત 20 વર્ષ જુની હતી કે જ્યારે ચક્રવર્તીજી પોતાના બેટાને એક અસાધ્ય રોગની સારવાર ટાટા મેમોરિયલ હોસ્પીટલ મુંબઇ આવ્યા હતા ત્યારે આખું પરિવાર નાના પાલકર સ્મૃતિ સમિતિના રુગ્ણ સેવા સદનમાં રોકાયા હતા.

જરુરિયાતમંદ બાળકોના જીવનમાં શિક્ષા, સંસ્કૃતિ અને આત્મનિર્ભરતાનો પ્રકાશ રેલાવનાર એક સેવાભાવી સંસ્થાની વાત કરીએ. મનીષા તેની માતા સાથે ચાના સ્ટોલ પર ગ્રાહકોને ચા પીરસતી વખતે વારંવાર વિચારતી કે શું તે ક્યારેય દસમું ધોરણ પાસ કરી શકશે? તે શરૂઆતથી ગણિત અને વિજ્ઞાનમાં ખૂબ જ નબળી હતી.

પોતાના મનની માટીને એટલી ફળદૃપ બનાવો કે દુ:ખનો દરેક કણ ફણગીને છાયાદાર, ફળાઉ વૃક્ષ બની સંપૂર્ણ રાષ્ટ્રને કામમાં આવે. આ જ દૃઢ નિશ્ચય અને પવિત્ર ભાવનું પરિપાક એટલે “પૂજિત રુપાણી મેમોરીયલ ટ્રસ્ટ” રાજકોટ.

આમ તો મોટે ભાગે આપત્તિઓ બતાવીને નથી આવતી.પણ કેટલીક વાર તે પોતાની આવવાની ઘોષણા કરી જાય છે. એવું જ કાંઇક જુલાઇ 2017માં ગુજરાતમાં બન્યું. રાજસ્થાનના જૈતપુરા બાંધથી નીકળેલી પ્રચંડ જળરાશી ગુજરાત આવતા તો ભયંકર પૂરમાં પરિવર્તિત થઇ ગઇ.

અહીં આવતાં જ લાગશે કે, આપણે કોઇ વિશેષ ગામમાં આવી ગયાં છીએ. ઘરના દરવાજા પર ॐ અને સ્વસ્તિકનું ચિત્રાંકન દિવાલો પર લખવામાં આવેલા સુવિચારો, તો ક્યાંક બ્રહ્માંડના રહસ્યો એક એક પડળ ખોલતી માહિતી

રીમા કરમાકર, રુમા હજારા અને રુખસાના ખાતૂન ત્રણેયની પૃષ્ઠભૂમિ ભલે અલગ-અલગ હશે પરંતુ તેમની સહળતાની કથા એક જ શ્યાહીથી લખાયેલી છે. સેવાની શ્યાહીથી અને સમર્પણની કલમથી આની સફળ જીવનનો શિલાલેખ.

હકીકતમાં, દિલ્હીની કલંદર કોલોનીનો મસ્ત કલંદર હતો શકીલ. આખો દિવસ તેનું મન માત્ર હંગામો કરવામાં, કૂદકા મારવામાં અને ફરવામાં જ મગ્ન રહેતું. ઘરના વડીલોના તમામ પ્રયત્નો છતાં શિક્ષણ અને શાળા તેના લક્ષ્યમાં જ નહોતાં.

ડૂબતાને તરણાનો આધાર પૂરતો હોય છે. જેમ કચ્છ (ગુજરાત)માં આવેલ હૃદયને હચમચાવી દે તેવા ભયાનક ભૂકંપથી જમીનદોસ્ત થયેલ જનજીવનને વાંસનો સહારો મળ્યો. મહારાષ્ટ્રમાં અમરાવતી જીલ્લાના વનવાસી ક્ષેત્ર મેલાઘાટના

'હવે ખેતી કરીને જીવવું મુશ્કેલ છે, બાળકોનું પેટ ભરી શકાતુ નથી. હવે પોતાનું ગામ છોડીને કમાવા માટે શહેરમાં જવું જ પડશે' .. આ વાર્તા કોઈ એક ખેડૂતની નથી, પણ મહારાષ્ટ્રના નંદુરબાર જિલ્લાના સેંકડો ખેડૂતોના જીવનનું કડવું સત્ય હતું.

દેવભૂમિ કહેવાતા લેહ લદ્દાખમાં કોઈ પણ આફતથી અજાણ, મીઠી ઊંઘમાં સૂઈ રહેલા લોકો પર મધ્યરાત્રિએ વરસાદ-પાણીની આફતના તૂટી પડ્યો. 5 ઓગસ્ટ, 2010ના રોજ અચાનક વાદળ ફાટવાથી પૂરના રૂપમાં પાણી આવી ગયું હતું, જેમાં રસ્તાઓ અને ખેતરોમાં રહેલા લીલા પાકનો નાશ થયો હતો અને તેની સાથે મોટા પથ્થરોના ટુકડા પણ ખેંચી લાવ્યાં હતા.

જેના ઘરનું બજેટ હંમેશા આર્થિક તંગીના કારણે ડામાડોળ થતુ હતું તે જ દીપિકા આજે ઑડીટર બની સરકારી બજેટની દેખ રેખ કરશે. જો કે આ સફળતા પામવી દીપિકા માટે સરળ નહોતું.

ખેતી કાંઇ રમત વાત નથી. સૈકાઓથી ખેડૂત લાચાર જ રહ્યો છે. ખેડૂતે નાનકડા ખેતરમાં ખેતી કરી પેટ્યું રળવું કપરું છે. પડયા પર પાટાની જેમ ચોમાસાની અનિયમિતતા અને પાકમાં થતા રોગો પોતાની કસર પૂરી કરે છે.

કૃષ્ણાને ભણતર ક્યારેય માફક આવ્યું નહીં. અંગ્રેજી અને ગણિત સિવાયના બીજા વિષયો થોડાક ઓછાં જ સમજાતા. ક્યારેક એક જ ધોરણમાં બે વર્ષ પણ નીકળી જતા. આજે તે જ કૃષ્ણકુમાર મધ્યપ્રદેશના બાલાઘાટ નગરમાં એમપીઇબીમાં આસિસ્ટન્ટ એન્જીનિયર છે.

દરેક યાત્રા પોતાના ગન્તવ્ય પર જ સમાપ્ત થાય તે આવશ્યક નથી, કેટલીક યાત્રા અધુરી જ રહી જાય છે. 12 નવેંબર 1996ની સાંજે પણ આવું જ કાંઇક બન્યું હતું. હરિયાણાની ચરખી દાદરી જીલ્લો એક ભયાનક દુર્ઘટનાની સાક્ષી બન્યું.

પોતાના માથે પોતાની છત એ સપનું આંખોમાં લઇ કેટલાં નિર્ધન પરિવાર ગેરકાનુની ઝુંપડીઓમાં આખું આયખું વીતાવી દે છે? કેટલાકને તો તે પણ નસીબમાં નથી હોતું. ઠંડી, ગરમી, વરસાદ ફૂટ્પાથ પર જ પસાર થાય છે.

નિયતિનો એક ....માત્ર... એક ઝટકો માણસનું બધું જ ધનોત પનોત કરી નાખે છે. આવો જ કાંઇક ખેલ નિયતિએ ભોપાલમાં ખેલ્યો. પાઇ પાઇ જોડીને વસાવેલી ઘર ગૃહસ્થી એક જ પળમાં ભસ્મ થઇ ગઇ. .... 9 એપ્રિલ 2018ના બળતી

આજે તેઓ ઈચ્છીને પણ પોતાના આંસુ રોકી શકતા ન હતા, ખરેખર આ ખુશીનો અતિરેક જ હતો, જે આંખોથી વહી નીકળી રહ્યો હતો. થોડા પૈસાને માટે 20 વર્ષ પહેલા પિતા દ્વારા સાહુકાર પાસે ગીરવે રાખેલી જમીન સીતાએ આજે વ્યાજ સાથે પૂરા 60,000રૂપિયા ચૂકવી છોડાવી લીધી હતી.

ઝટકા સાથે વિમાન જેવું એરપોર્ટના રનવે પરથી આકાશમાં ઉડ્યું કે પહેલી વાર હવાઇ મુસાફરી કરતી સોનુને થોડો ડર લાગ્યો. એક વિચિત્ર પ્રકારનો લખલખુ (ધ્રુજારી) જાણે કરોડરજ્જુમાંથી પસાર થઇ હોય.

આમતો કુંગફૂ અને ક્રિકેટને કોઇ મેળ નહીં પણ પૂજા, રાહુલ, અમન અને ગુડ્ડુમાં છે. પૂજાએ ભલે જુનિયર ઓલમ્પિયાડમાં કુંગફૂમાં ગોલ્ડ મેડલ જીત્યો હોય અને રાહુલ, અમન અને ગુડ્ડુએ ચેન્નઇમાં રાષ્ટ્રીય સ્તરની કબડ્ડી સ્પર્ધામાં પોતાનું નામ કમાવ્યું હોય.

Making long trips by foot in the forests of Talasri, draped in dhoti and simple Kurta, Madhavrao ji Kane’s persevered endlessly for the wellbeing of and opening the doors of knowledge for the so far disdained Vanvaasis for fifty years.

26 મી જાન્યુઆરી 2003 .. 62 વર્ષથી મોટા વિમલા કુમાવત આ જ તારીખને પોતાનો જન્મદિવસ જ નહી પરંતુ પુનર્જન્મ દિવસ બતાવે છે. ખરેખરતો જુની પેઢીના લોકોની જેમ તેમને પણ પોતાની જન્મતારીખ યાદ નહોતી.

આજે લક્ષ્મીને બળબળતો તડકો પણ ચંદ્ર જેવી શીતળતા આપતો હતો. માથાપર નો પરસેવો લુંછી પોતાની બેટી મૌનીને તડકાથી લાલ થયેલા ચહેરા પર વ્હાલ વરસાવ્યું.

જીવન અને મરણ સૌથી વધુ નજીકથી જોતા ડૉક્ટર હંમેશા રોજ એક નવી પરીક્ષામાંથી પસાર થતાં હોય છે. પરંતુ ડૉ ઋષિ માટે આજે જીવનની સૌથી મોટી પરીક્ષા હતી. 23 નવજાત શિશુઓનું જીવન દાવ પર લાગેલું હતું. વૉર્ડમાં આગ લાગી હતી અને અગ્નિશામક સિલિન્ડરના બધાં પ્રયત્નો અફળ રહ્યાં હતાં.

તેઓ ન તો કુષ્ઠરોગી હતા ન તેમના કોઇ સ્વજનને પોતાનું શરીર ગાળી, હાથ પગને ઠુંઠા કરવાવાળા આ રોગથી ઝઝુમતા જોયા. છતાં પણ જીવનના 46 વર્ષ એક સ્વસ્થ વ્યક્તિએ એ કુષ્ઠ રોગીઓની વચ્ચે વીતાવ્યું કે જેમને જોઇ લોકો ઘૃણાથી મોં ફેરવી લે છે.

ડૉક્ટર કે દેવદૂત